Verleden zondag ben ik de zogenaamde "Proloog" gaan verkennen. Alle grote renners rijden een proloog, en allemaal verkennen ze die, dus...

Eerst naar Ieper - daar haal ik op 31 maart een eerste stempel in het secretariaat van de Sint-Jacobskerk - om vervolgens langs het Ieperleekanaal tot aan de Knokkebrug te rijden. Mooi vlak, maar met een ongelofelijk strakke tegenwind. Opnieuw kleiner geschakeld, en die 15 kilometer vlot afgereden. Vanaf de Knokkebrug nog een 5-tal kilometer slingeren door de polders om in Sint-Jacobskapelle aan te komen. Normaliter haal ik hier de tweede stempel op in café "De Gevallen Engel".

Langs Diksmuide, Klerken, Houthulst en West-Rozebeke terug naar Zonnebeke gefietst in een kat-en-muis-spel met de wind.

Zondag 11 maart ben ik mijn pas gepimpte fiets op toer geweest.

In de Gasthuisbossen kan ik net mijn vernieuwde remmen dichttrekken om 5 reeën te ontwijken die zonder kijken de baan oversteken. Ze droegen ook geen fluo-hesje

De tip van een collega om kleiner te trappen - maar meer omwentelingen - is een schot in de roos. Ik verteer de hellingen beter.

Het toeval wil dat ik dezelfde route volgde als exact een jaar geleden. En op exact dezelfde plaats als verleden jaar - ergens tussen Mesen en Wulvergem - kom ik een seingever tegen : "Welke koers is het ?". "De kattenkoers, ennè ! Van Deinze naar Iepre".

Bult op, bult af, het gaat goed. Bewust klein draaien. Op tijd schakelen. Niet blijven stampen gelijk nen zot, maar rijden met het koppeke. De kilometers passeren vlot. Van Wulvergem over Nieuwkerke, Dranouter, Loker, Baneberg, Rodeberg, Westouter, Abele, Watou, West-Vleteren, Ieper naar Zonnebeke. 95 kilometer zonder noemenswaardige problemen. Dat voelt goed aan.

De laatste weken heb ik deze voorbereidingsartikeltjes wat veronachtzaamd. Er is nochtans vrij veel nieuws te melden.

Drie weken geleden ben ik een ritje van zo'n 45 kilometer gaan maken. Kwestie van stilaan uit de winterslaap te ontwaken. Het was rustig weer, geen vuiltje aan de lucht. Toen ik evenwel een goeie twintig kilometer gefietst had begon het lichtjes te sneeuwen. Uiteraard nam de intensiteit alleen maar toe. Dus tegen dat ik het bos van Houthulst bereikt had sneeuwde het lekker vette vlokken. Alleen de ontmoeting met een lawaaierige kalkoen die midden op de weg maar niet kon kiezen om rechts of links het gras in te duiken, zorgde voor wat afleiding. Anders was het verstand op nul, en rijden om thuis te geraken. Het was trouwens een prima test voor de overschoenen die ik kocht. De voetjes voelden koud aan, maar niet bevroren.

Twee weken terug heb ik dan een mooie 70-kilometer lange tocht kunnen maken langs alle gekende en minder gekende Heuvellandse bulten. Het was leuk om aan te voelen dat de conditie goed is...

Verleden weekend was druk. Op zaterdag ben ik naar de Pelgrimsdag van het Vlaams Genootschap voor Compostela geweest in Mechelen. Jaarlijks worden de aspirant-pelgrims met een mooie viering gezegend. Volgens de traditie beschermt deze zegen je tegen mogelijks onheil onderweg. Hij klinkt dan ook letterlijk : "Rik, God zegene je en beware je op je tocht". Dus nu ben ik voorzien van een zegen, een gewijde schelp en meditatieboekje. Eigenlijk ben ik zo goed als volledig klaar om te vertrekken. Fysiek ok, mentaal ok, fiets bijna ok...
Zondag heb ik dan een rustig tochtje vna een kleine 50 kilometer gereden langs het oude kanaal tussen Komen en de Palingbeek, Wervik, Kruiseik,...

Gisteren heb ik bij het Vlaams Genootschap mijn geloofsbrieven en stempelboekje aangevraagd. De geloofsbrieven zijn een soort van toegangsbewijs bij de refuges in Frankrijk en de refugios/albergues in Spanje. Met het stempelboekje kun je in Compostela aantonen dat je de weg wel degelijk volledige volgens de traditie hebt afgelegd. Zon der stempelboekje en geloofsbrieven krijg je geen "Compostela".

Op 25 februari ga ik in Mechelen de pelgrimszegen halen. Ook dit is een traditie binnen het pelgrimeren. De zegen zou bescherming bieden tegen allerlei onheil.

Het kan gek klinken, zeker voor zij die denken mij te kennen, maar die tradities zeggen mij wel iets. Uiteindelijk is het een tocht met een heel andere dimensie dan even met de fiets naar de bakker. Je neemt gedurende langere tijd afscheid van alles wat je kent en lief hebt : gezin, familie, collega's, luxe,... en stapt het onbekende binnen. Zeer precies het "waarom" omschrijven, kan en wil ik nog steeds niet. Het blijft een gevoel, een emotie. De motivatie om zo'n tocht aan te vatten ligt in alle ervaringen die je in je leven opdoet. Het is niet te vatten in een of andere wiskundige uitdrukking. Vandaar ook het belang van het volgen van deze tradities. Ze horen bij het pelgrimsgevoel, ze zijn onderdeel van de queeste.

Verleden week heb ik mijn fiets bij Gerda binnengedaan om na te zien wat er nog allemaal moet vernieuwd worden. Het lijstje omvat de verwachte zaken : tandwielen voor en achteraan, remmen, ketting, achterwiel, standaard (pekkel), versnellingsmechanisme.

We zijn afgesproken dat alle onderdelen nu besteld worden maar pas gemonteerd gaan worden eind februari - begin maart. Zo heb ik nog wat tijd om met de "oude" fiets rond te hossen, en kan ik vanaf maart de "nieuwe" roderen.

Ondertussen zijn de fietstassen gemonteerd, getest en goedbevonden.

De geleende tent heb ik gisterenavond eens opgezet. Voor iemand die dat nog nooit gedaan had is dat behoorlijk meegevallen. Op een klein kwartiertje stond het ding overeind.

Vanavond ben ik naar fietsenhandel Fietsen Vlerick in De Pinte gereden (http://www.vlerickfietsen.be). Met de wagen weliswaar...

Bij Fietsen Vlerick heb ik alle bagagemateriaal aangeschaft : Ortlieb Front Roller en Back Roller Classic en een Ultimate 5M Plus stuurtas met een kaartenhouder. Daarbovenop de voordrager van Tubus.

Dhr Vlerick is reeds jarenlang gespecialiseerd in trekkingmateriaal. Je gaat de winkel binnen met een berg vragen en komt er buiten met concrete antwoorden. Geen verkooppraatjes, maar recht naar de kern van de zaak. Zeer fijne ervaring. Zo was ik er van overtuigd dat ik het beste een vlinderstuur kon installeren, tot mr. Vlerick dat niet alleen afraadde maar ook nog op een begrijpelijke manier uitlegde. Prompt kwam hij ook met een alternatief op de proppen.

De "stille weken" van het jaar zijn ideaal om de "stille voorbereidingen" verder te zetten : paklijst afwerken, eindelijk eens beslissen of er nu al of niet een tent mee moet, paklijst daaraan aanpassen, Spaanse les verderzetten,...

De beslissing is gevallen. Er gaat een tent mee. Dat betekent natuurlijk dat mijn paklijst duchtig uitgebreid moet worden : tent, grondzeil, slaapmat, kookgerief,... Gelukkig heb ik op internet een mooi voorbeeld gevonden van een paklijst voor om en bij de 20 kilogram. Dat is al redelijk veel, maar ik probeer nog wel wat te snoeien.

Vandaag ben ik ook langsgeweest bij de fietsenmaker. Op 9 januari mag de fiets binnen voor een grondige controle. Er wordt dan ook meteen beslist wat vernieuwd/aangepast moet worden : stuur, ketting, achterwiel, bagagedrager(s), versnellingsapparaat,...

De etappelijst heeft een tweede iteratie gekregen. De tussenstops in Spanje zijn toegevoegd. Binnenkort maak ik eenzelfde oefening voor Frankrijk. Daarna volgt nog een derde en eventueel vierde detaillering. Dit is meer om na te gaan wat het bezoeken waard is, waar ik aandacht aan moet besteden. Veeleer dan om de juiste route te zoeken, die staat beschreven, en zal ik wel ontdekken.

Er hebben zich ook opnieuw enkele sponsors gemeld. Het bedrag blijft stijgen...

Na enkele weken fietsinactiviteit ben ik deze namiddag nog eens op de fiets gesprongen. Het ritje moest mij via de knooppunten brengen naar de Decathlon in Roeselare. Daar hangt al de hele week een megaspandoek met de aankondiging dat ze op zondag open zullen zijn. Aangezien ik nog overschoenen van doen heb om ijsklomptenen te vermijden bij regen en koud weer, dacht ik dat deze namiddag het ideale moment was.

Over de oude spoorwegbedding ben ik naar TyneCot gefietst en zo richting Passendale. Vandaar naar Westrozebeke en via Oostnieuwkerke naar Roeselare waar het verdacht stil was aan de Decathlon.
Gesloten ! Sh*t. Geen overschoenen en dus nog even verder met tenen on the rocks... Dan ben ik maar doorgereden naar de Zuidstraat waar we met de serviceclub op de kerstmarkt staan. Na twee warme chocomelken ben ik dan via Roularta, de Zilverberg en Moorslede terug naar huis.

Ondanks de tussenstop van enkele weken en mijn verlaagd homoglobinegehalte ;-) ging het fietsen mij vrij goed af. Het toertje van 40 km heeft deugd gedaan. Vanaf deze week ga ik de trainingen opnieuw wat intensifiëren door te proberen 's avonds wat meer rond te hossen.

Verleden dinsdag - op "Koningsdag" - heb ik na drie weken fietsinactiviteit opnieuw de draad opgepikt. Er moesten wat boodschappen gebeuren, dus dacht ik om het een met het ander te combineren.

Rond 10 uur, de mist was nog verre van opgetrokken en de temperatuur flirtte met het nulpunt, ben ik op pad gegaan. Eerst naar Ieper, een kleine 10 kilometer. Gemakkelijk, geen probleem.

Van Ieper naar Roeselare over Sint-Jan, Langemark, Poelkapelle, West-Rozebeke en Oost-Nieuwkerke. Dat was een kilometer of 20, maar door een veel minder bebouwd stukje Westhoek. Tegen de tijd dat ik in Roeselare aankwam wist ik niet of er nog tenen aan mijn voeten hingen. Ik was uit het oog verloren dat SPD-schoenen een bovenlaag van stof hebben, en dat dat niet gemaakt is om in dergelijk weer rond te fietsen. Wat ik ook vergeten had was om tijdig iets te eten. 's Morgens had ik wel ontbeten, maar niet om een fietstochtje van 30 kilometer aan te vatten. Dus tegen dat ik goed en wel West-Rozebeke naderde had ik last van verzuring, honger, kou,...

Voor 's middags had ik ook onvoldoende eten mee. Gevolg : de terugtocht werd een calvarietocht. De 20 kilometer van Roeselare naar Zonnebeke zijn nog nooit zo lastig geweest. Onderweg ben ik niet één, maar een heel regiment mannen met hamers tegen gekomen... Zo erg, dat ik de helling in de Spilstraat tussen de Dragonderstraat en de Beselarestraat omhoog gekropen ben op een zo klein mogelijk verzet, en dat ik nog geen overschot had...

Hoe dom kan een mens toch zijn ? Op alle fora en infonamiddagen wordt gehamerd op drank en eten onderweg. Waarom zou dat voor mij anders zijn ? Het is iets wat ik niet gauw (meer) zal vergeten... 

Gisteren (zaterdag 5-11) ben ik naar de info-namiddag van het Vlaams Genootschap geweest in Brugge. Tot mijn verbazing was er nogal wat volk. Bij de "afdeling fietsers" zaten we toch met zo'n 30-tal aspirant-pelgrims samen.

Stappers en fietsers krijgen er op enkele uren tijd een hele waaier aan interessante tips over hoe je jezelf (en de thuisblijvers) voorbereidt op de Camino. Dit gaat over zowel de fysieke als mentale voorbereiding, pelgrimsrituelen, kledij, voeding, planning,...

De namiddag werd afgesloten met het mooie getuigenis van Ria en Wim Demey over hun tocht naar Compostela met hun twee tienerdochters.

En wat hebben we geleerd... ? Vooral dat de voorbereidingen goed lopen en dat ze verder moeten worden gezet. Zo moet ik nog beslissen over een deel van het materiaal en moet mijn fysieke training opgedreven worden.

Vandaag heb ik eens een langere rit gemaakt. Sedert de ontdekking van verleden week dat een fiets beter werkt met wat olie en opgeblazen banden, wil ik nog een en ander uittesten. Een beetje spelen met versnellingen.

De uitgestippelde tocht brengt mij lange Zillebeke, Ieper, Vlamertinge, Elverdinge, Vleteren, Watou, Helleketelbos, Abeele, Boeschepe, Westouter en de West-Vlaamse "bergen".

Het weer was prima en de goesting ook. Omdat ik vooraan 3 kamwielen heb, wil ik die ook allemaal leren gebruiken. Dus ben ik gestart op het "groot blad". Verbazend genoeg draaide dat vrij vlot rond waardoor ik eigenlijk ben blijven rijden op dat grote blad. Uiteraard ben ik moeten terugschakelen eenmaal de bergzone begon. Da's nog wat zoeken, maar uiteindelijk ben ik goed thuis geraakt met 93 kilometer op de teller in 4:15 of een gemiddelde van rond 22,5 km/u.

Voor de tocht naar Compostela reken ik op een gemiddelde van 16 à 18 per uur, gezien de bagage en het feit dat ik ook wel iets wil bezoeken onderweg. Het mag geen koers worden. Dan diskwalificeer ik mezelf.

Stilaan zou je gaan denken dat ik de fiets aan de haak gehangen heb. Niets is minder waar. Alleen geraken de vertelseltjes niet meer tot op de blog. Misschien toch ergens een platte tube...

Een drietal weken geleden heb ik een rit gerecycleerd. Ik heb geen nieuwe knooppuntenroute gezocht en dus geen nieuw knooppuntenblad afgeprint. Zelfs alle knooppuntenblaadjes laten liggen. Gewoon op de fiets gesprongen en vertrokken. De morgenstond leidde me langs de Frezenberg naar Zillebeke. Daar een bordje gevolgd dat mij dwars door enkele ongekende veldwegeltjes naar de Verbrandemolenstraat bracht. En zo via Voormezele terug naar Bayernwald, Wijtschate, Pool of Peace, Kemmelberg, Monteberg, Lettenberg. Na een achtervolging door "echte" coureurs terug naar Kemmeldorp gereden, en de terugweg naar Ieper aangevat. Die weg loopt steevast langs Dikkebusvijver en de grintpaadjes tot in de Capucijnenstraat in Ieper. Dit maal heb ik wel niet het volledige traject gezien. Een groot blad vond het blijkbaar tijd dat de herst begon en dwarrelde doodleuk plets op mijn bril. Da's wel mooi zo'n blad, maar niet bepaald handig als je aan het fietsen bent... In Ieper heb ik nog van mijn tak gemaakt tegen een collega-fietser met selectieve blindheid die ternauwernood niet onder een auto gefietst was. Die kerel was van het gedacht dat omgekeerde driehoekjes (= voorrang verlenen) voor fietsers niet gelden. Levensgevaarlijk dat begrip "zwakke weggebruiker". Voor sommige van die kadetten staat dat blijkbaar synoniem voor "absolute voorrang". Weze het nu van rechts of links, van boven of onder. Van het moment dat je te voet of met de fiets bent, denken die kerels dat je alles mag en dat je steevast "in je recht" bent...

Verleden week - het laatste mooie-weer-weekend van 2011 - ben ik met Karin en Tijs van Diksmuide naar Nieuwpoort gefietst langs de oude spoorwegbedding. En 's avonds uiteraard terug. Dat waren een 30-tal aangename gezinskilometers. Echt van genoten. De ontdekking van dat weekend was evenwel dat je met een wolkje WD40 het piepen en kraken van je ketting kunt stoppen. Je fietst kuisen, helpt ook. Hoe minder zand en andere vuiligheid er tussen je kettingbladen zit, hoe soepeler je kunt rijden. Shame on me.

Gisteren tenslotte ben ik met "een kop gelijk een ijzerpot" een toertje van een kleine 20 kilometer gaan doen. De wind deed wel deugd, en tegen dat ik thuis kwam was de hoofdpijn verdwenen. Ook mede dankzij Nurofen400 - bijna sneller dan de pijn...

Met de publicatie van het artikel in InfoBOKS, de verspreiding van het sponsordossiertje bij de leden van de Fifty-One club "De Mandel", Unizo, VMW,... is de sponsoractie gestart.

Het eerste sponsorbedrag is ondertussen ook reeds binnen. Waarvoor bijzondere dank.

Gisteren (9/11) toch op mijn fiets gesprongen. In de verste verte geen vliegmachien te zien, en da's maar best ook.

Omdat er de vorige keer zo veel wind stond, heb ik vandaag de tocht over West-Rozebeke, Staden, Langemark eens hernomen. De wind zat prima, lekker in de rug. En dat levert natuurlijk een mooi gemiddelde op. Maar net op het moment waarop het parcours van richting verandert, en de terugtocht begint, steekt een ouwe bekende de kop op. Het begon te waaien dat het geen naam meer heeft.

Maar ook daar moet ik leren mee omgaan en dus wordt er wat bijgeschakeld. O ja, naar het schijnt moet je ook leren eten op de fiets. Wel, dat is vrij lastig. Zeker als je een droge koek eet waarvan de kruimels constant naar binnen geblazen worden voor je de kans krijgt om er op te knabbelen. Zodoende draaide de vlotte tocht toch nog uit op een moeilijke onderneming. Het ademen lukte niet zoals ik het wilde. Maar misschien kwam dat ook doordat dat schaaltje lekkere fondantpudding dat ik naar binnen werkte vlak voor het vertrek nog wat op mijn maag lag.

Alleszins een belangrijke waarschuwing : blijven oefenen.

Zondag op training geweest. Ik had geen specifieke route uitgestippeld, maar wou per sé de beklimming naar Bayernwald eens uitproberen.

Zo ben ik vertrokken richting Hill60. Via de Verbrandemolenstraat - een kuitenbijter als er op moet, maar ik mocht hem afdalen - naar de Palingbeek en zo naar Voormezele. Na een ommetje langs de Abdijstraat ben ik dan de helling naar Bayernwald opgekropen. Dat is goed verteerd. Een vrij lange, niet zo steile klim met lekker veel f***ing tegenwind. 

Van daar naar Wijtschate en zo via Pool of Peace richting Kemmel. Onderweg was er een sympathieke paardenkar waar ik mij even door heb laten voorttrekken. Twee paarden hebben blijkbaar meer macht dan één ezel...

De Kemmelberg opgereden. Op de tweede kleinste versnelling. Maar dat is beter dan vorige keer, toen was het de kleinste. De afdaling is toch een stuk gemakkelijker, en sneller. In stijl naar beneden gevlogen : kont omhoog, kin op het stuur en hersenen in de fietszakken om niet stil te staan bij het gevaar. Zalig, de wind, de vliegen,...

Na de Kemmelberg ben ik dan teruggereden naar Kemmeldorp en zo via Dikkebusvijver, het Bijlanderpad in Ieper terug naar de Palingbeek. De Verbrandemolenstraat omhoog en via Hill60 terug naar huis.

Een vrij korte tocht (50 km), maar toch pittig.

Door een gebrek aan stressfactoren ben ik verplicht om in één keer drie trainingstochten te delen.

Op het einde van het verlof heb ik als opwarmertje de "Tabaksroute" afgefietst. De 46 km zijn vlot verteerd.

In de week die volgde ben ik samen met Karin - en haar nieuwe elektrische fiets - op een avond naar Marnick, Ann en Hilke gefietst. We zijn pas rond 20 uur vertrokken. Tegen dat we er op een rustig tempo waren, en een "beetje" bijkletst hadden was het bijna 22 uur toen we terugkeerden. Zeer eigenaardig, maar het werd reeds donker...

Vandaag heb ik een eerdere rit herhaald. Over Boezinge, Zuidschote, Vleteren, Watou, Poperinge, Reningelst,... Een tocht van zo'n 80 kilometer in hersfstcondities. Maar toch, vlot gefietst, een mooi gemiddelde en content van de rit.

Zo komt het dat de eerste 1000 trainingskilometers verreden zijn.

Naar goede gewoonte hebben Danny en Guy ook dit jaar voor eind juni een fietstocht in elkaar gestoken. We hadden afspraak om 9:30 op het marktplein van Ingelmunster voor een tocht van om en bij de 40 kilometer.

Om warm te draaien en achteraf uit te bollen heb ik het traject Zonnebeke - Ingelmunster (en omgekeerd) aan de rit toegevoegd. Een mens moet toch aan zijn kilometers komen hé... ;-)

Dank zij het prachtige fietsweer - bewolkt, geen wind, niet te warm, niet te koud - ben ik om 9:45 aangekomen. Danny, Guy, Steven en hun echtgenotes waren reeds present. Rond 10:00 arriveerde Karin en kort daarna Koen en familie, waarop Danny de groep op sleeptouw nam langs Ingelmunsterse fietsknooppunten.

Na 300 meter werd evenwel een eerste pauze ingelast. Als een volleerde airhostess lichtte Danny de veiligheidsinstructies toe, en vertrouwde het leiderschap toe aan Carine en Kathleen. Beide dames hebben ons bijna feilloos geleid over Meulebeekse heuvels en dalen naar Marialoop waar we mochten genieten van het aperitief in een prachtige opengestelde tuin.

De laatste nervositeit verdween uit de groep toen de voorzitter zich bij zijn kudde voegde.

Vanaf Marialoop vervolgden we over onzekere paden onze weg richting Oost-Rozebeke. Blijkbaar verdwijnen er in deze streek af en toe knooppuntbordjes, wat de avontuurlijkheid van de tocht alleen maar ten goede komt.

Langs de boorden van het kanaal Roeselare-Leie werd het tijd voor een tweede apéro-moment, met kort daarna - zij het in uitgesteld relais - de middagpick-nick (zo rond 15:00...). Ondertussen was de zon volledig door het grijze wolkendek gebroken en werd er ferm gestookt om de beloofde 27° alsnog te bereiken.

We vervolgden onze weg tot Stevens dochter met een hels kabaal ondersteboven donderde. Blijkbaar was haar rem dichtgeslagen. Danny verwijderde met chirurgische preciezie een remblokje waarna het meisje verder kon. Evenwel met een zwabberwiel dat ons steeds liet weten dat het nog draaide...

Zoals alle grote koersen legden we ook eerst nog een plaatselijke rond af vooraleer met een Kasteelbiertje een streep onder deze fietstocht te trekken.

Bedankt aan Guy, Danny, Carine en Kathleen voor de verkennende tochten.

Gisteren heb ik de hele route een eerste keer volledig uitgewerkt op de MapSource-track. Het was leuk om bij de laatste rit "033 - Arzua - Santiago de Compostela" te kunnen ingeven. Het gaf het gevoel om een eerste keer aan te komen...

Met ritten van gemiddeld 60 - 80 km per dag, kom ik een week eerder aan dan verwacht. Nu kan ik verder gaan verfijnen.

Op basis van de hoogteprofielen kan ik nu de moeilijkheidsgraad inschatten en ritten verlengen of inkorten. Er is zelfs eventueel ruimte voor een extra rustdag...

Maar bovenal, geen stress, een planning heeft ook slechts de waarde van een planning en is geen absoluut streefdoel. Vandaar dat de extra dagen een mooie buffer vormen om tegenslagen op te vangen.

Zondag werd van Ieper naar Poperinge een halve marathon gelopen. De organisatie staat beter bekend als "de McBride". Aangezien ik zelf niet meer mag afzien, wilde ik Koen en Ann wel met de fiets bege-lijden.

Om 9:45 waren we afgesproken aan de start op de Grote Markt van Ieper om de laatste details af te stemmen. Daarna ben ik als onschuldige zondagochtendfietser op weg gegaan naar het punt van de 8 km, dat uiteindelijk iets voorbij 9 km lag, om voor de eerste keer een extra slok drank te bezorgen.

Koen dook als eerste op, los op kop ;-) Als "servicefiets" ben ik enkele honderden meters meegereden. Na de flessen drank (Aquarius voor de duidelijkheid) terug overgenomen te hebben ben ik teruggefietst om Ann op te wachten die - zo verzekerde Koen mij - met een blauw shirt vertrokken was. En wil het nu net iets moeilijker zijn om iemand te zoeken met een blauw shirt als ze een roze draagt. Maar bon, gelukkig herken ik ook nog gezichten. Na ook Ann voorzien te hebben van wat extra drank, ben ik terug op zoek geweest naar Koen. En zo heb ik heel de McBride tussen beiden gependeld. Op half wedstrijd sukkelde Koen met zijn defecte Achillespees en kreeg Ann last van een stekende milt.

Proficiat aan beiden om uit te lopen : Koen in 1:52 en Ann in 2:01.

Alleen jammer dat mijn fietsgemiddelde zo gezakt is... ;-)

De terugrit via Reningelst, Dikkebus, Voormezele en de Palingbeek is voorspoedig verlopen. Toch weer goed voor een 50-tal kilometer, en een plezante voormiddag. Hoewel het toch nog altijd een beetje steekt dat ik zelf de loopsloefen niet meer aan mag.

Gisteren een trainingsritje ondernomen met Kris. We waren met vrouw en kinderen afgesproken aan 't Boerenhol in Reningelst. Perfect om een omweg van zo'n 60 km te maken.

Alle klassieke ingrediënten waren aanwezig : zon, tegenwind, wind op kop en ook wind van voren. Zeker in het eerste deel van Ieper tot aan Steenstrate voorbij Boezinge was het beuken om vooruit te geraken. Onbegrijpelijk hoe die blauwe reiger langs het Ieperleekanaal geen slag moest doen om mee te geraken terwijl wij bijna de pedalen van onze velo moesten stampen.

Op het moment dat we vanuit Zuidschote richting West-Vleteren draaiden was er...tegenwind. Gelukkig mochten we aan de "Pypegaele" links afdraaien en zat de wind op kop. Het heeft geduurd tot we bijna in West-Vleteren waren eer we konden freewheelen met rugwind. Waarschijnlijk speelde de invloed van de paters van Sint-Sixtus in ons voordeel. Daarom hebben we een stop ingelast aan het kapelletje van een zekere "OLV Middelares" om een wafel te eten, wat te drinken en Kris zijn "kilometriek" aan de praat te krijgen.

Na onze gezegende stop konden we nog steeds rekenen op wat rugwind en vorderden we vrij snel langs de Lovie en het domein van de nonkel van Mathilde tot in Watou. Daar konden we kiezen tussen twee routes naar knooppunt 83. Blijkbaar hebben we de langste en lastigste gekozen. Na wat geflirt met de Franse grens werden onze neuzen opnieuw recht in de wind gezet. En dat op een moment dat het niet nodig was. Kris kreeg last van verzuring in de bovenbenen maar zette door want het was maar 5, 7, 11 of 14 km tot waar we moesten zijn. Na een tweede tankbeurt en een bijna-valpartij(*) kregen we de klim naar het Helleketelbos op onze boterham. Daarna zijn we via Abeele en Boeschepe terug naar Poperinge gereden en zo, langs enkele serres waar de aardbeien zo schandalig lekker ruikten dat Kris bijna binnenreed, naar Reningelst.

Als ware flandriens werden we binnengehaald om een "boerestutte" te eten. Deugd dat deed...

(*) één voet uit het klikpedaal, en omvervallen naar de andere kant. Tijdens de terugrit ben ik dan op dezelfde manier echt gevallen - een ezel...

Als stoere kerel ben ik vandaag rond 17:00 vertrokken. Het plan was om een klein stukje met wind mee te rijden (tot ongeveer West-Rozebeke) en dan in een reuzengrote boog over Staden, Houthulst en Langemark tot in Ieper te rijden. De afsluitende kilometers tot thuis zouden dan opnieuw met wind in de rug zijn.

Je raadt het al.

Tijdens het eerste deel werkte de wind goed mee. Dat was volledig volgens plan.

Het tweede deel - de reuzengrote boog - had ik op voorhand niet beter kunnen bedenken. Bergaf rijden, alsof ik verleden week de Kemmelberg op kroop. Het waaide gelijk de zotten. Die dat ooit uitgevonden heeft, komt waarschijnlijk ook niet veel buiten...

Maar het derde deel, de rugwind huiswaarts,...tja, die was waarschijnlijk al naar huis. Zijwind, wind op kop, weer zijwind, 3 meter rugwind en weer van op de kop. Niet echt sympathiek, maar wel keigoed om te trainen.

Toch nog een 60-tal kilometer bij mekaar gefietst.

In de loop van verleden week ben ik mijn fiets gaan ophalen bij Gerda. Geen gekraak te horen, alles in orde. Waarschijnlijk kraakt het enkel tussen mijn oren...

Dan heb ik een stevige zondagvoormiddag beleefd.

Ik had eens geen zin om met het knooppuntennetwerk te werken, en ben dan maar zo van start gegaan. Alleen wist ik dat ik in "Het Labyrint" in Kemmel de afspraak voor het straatfeest moest gaan bevestigen. Na een klimmetje hier, een klimmetje daar en enkele omwegen om toch maar kilometers te maken, was ik na een uurtje in "Het Labyrint". Onze boeking bevestigt. Na vijf minuten stond ik dus terug op straat. Vlak tussen een meute wielert....isten met opgeblonken kuiten, de meest flashy gay-zonnebrillen en een bierbuik om u tegen te zeggen stond ik daar met mijn tank van een velo.

Aangezien de meeste van die kwistenbiebels naar beneden reden (de mietjes), besloot ik om mijn kans te wagen en richting Kemmeltop te fietsen. Het eerste deel was leuk. Een goede macadam-weg, niet te geweldig stijgend. Maar na de macadam kwamen de kasseien van de Kemmel en een stijgingspercentage van 11%. Dat was natuurlijk andere paté.Maar bon, alle vitessen naar beneden en dus op het kleinste verzet naar boven gepeddeld. En uiteindelijk heb ik ook de laatste 50 meter, met 20%, overleefd. Heerlijk gevoel om op het onverwachts een onmogelijk geachte beklimming tot een goed einde te brengen.

Dat was het begin van een klimtochtje. Na de Kemmelberg ben ik nog even langs de Monteberg (voor- en achterkant), de Baneberg, de Rodeberg, de Zwarteberg en de Scherpenberg gereden.

Het klimmen begint te lukken. Dit tochtje is voor herhaling vatbaar...

Verleden week had ik een flinke tocht gepland. 90 km richting Moorslede, Beitem, Rumbeke, Roeselare, Gits, Torhout,West-Rozebeke, Staden, Boezinge. Gezien de gure oostenwind had ik de tocht "leep" gepland, en dus eerst tegen de wind in gereden. Hoewel ik niet graag rij met "wind op kop" was het toch plezant. Precies bergop rijden, maar dan vlak of zelfs naar beneden op sommige plaatsen...

Halverwege dacht ik dat de plaatjes niet goed op mijn schoenen zaten. Er rammelde iets aan mijn linkervoet. Gestopt, en mijn plaatje vaster dan vast gedraaid. Het gekraak bleef maar doorgaan dus heb ik besloten om de tocht af te breken. Tegen dat ik thuis was, had ik toch nog 50 km bij elkaar gefietst.

Deze week is mijn fiets dus naar de (p)reparateur om uit te vissen wat dat gekraak is. Bracket ? Pedaalarmen ? En ondertussen mag Gerda ook nog een tweede drinkbushouder installeren. Hopelijk kan ik vanaf dit weekend opnieuw de weg op.

Dit weekend niet gefietst. Of toch... 600 m naar oma, heen en terug ;-)

Heel het paasweekend heb ik als een klein kind uitgekeken naar het cadeautje van de klokken. Of is het toch de paashaas ?

En jawel. Dankzij, of ondanks, mijn mooie brief heb ik spiksplinternieuwe SPD-pedalen, en bijhorende schoenen, gekregen. Rechtstreeks uit Rome.

Zondagnamiddag, na Luik-Bastenaken-Luik, mijn gewone pedalen gedemonteerd, en die SPD-pedalen geplaatst. Dan de plaatjes op de schoenen gezet en naar buiten met de fietst om te proberen. Mijn linkervoet was ok. Geen probleem om vast te klikken, losklikken lukte ook zonder moeite. Mijn rechtervoet daarentegen was een ander paar mouwen. Gesukkeld om vast te klikken, en bijna mijn voet "uit de kom" draaien om los te komen. Ik dacht even dat ik mijn schoen op de fiets zou moeten laten... Blijkbaar was het plaatje meegedraaid bij het losklikken waardoor ik in de problemen raakte. Dan maar het plaatje nog een flink beetje vaster gezet.

Deze week probeer ik het lokale klimparcours eens opnieuw uit met de klikschoenen...

Dit weekend ben ik gestart met een on-line cursus Spaans. Het gaat toch niet op om te lachen met Manuel "from Barcelona" uit Fawlty Towers, en in Spanje te arriveren en geen woord Spaans te kunnen uitbrengen. Ik wil op zijn minst de weg kunnen vragen, eten kopen, overnachting zoeken en een babbeltje kunnen slaan of de plaatselijke velomaker kunnen vragen om mijn stalen ros te repareren.

Zondag heb ik dan met dat ros een oefenritje gemaakt van zo'n 88 km.Via Zandvoorde, Menen en Lauwe ben ik terechtgekomen in Aalbeke. Waar het eerste deel vrij vlak was, begon het vanaf Aalbeke zo nu en dan te klimmen : Rollegem, Bellegem, Zwevegem. Zeer mooie streek om door te fietsen, veel mooier dan de Amstel Gold Race.

Ondertussen zijn dag 1 en 2 volledig ingepland.

Dag 1 (31 maart 2012) wordt gereserveerd voor de zogenaamde proloog. Daarbij rij ik van Zonnebeke naar Sint-Jacobskapelle (achter een stempel) en terug naar huis.

Dag 2 (1 april 2012) gaat de tocht van start. Langs Vlaamse wegen rij ik naar Moeskroen, en zo tot Doornik. Hopelijk ben ik daar iets voor de middag, en kan ik de namiddag doorsteken naar de omgeving van Cambrai.

Zondag is normaal uitslaapdag. Maar verleden week ben ik voor het eerst vroeg op pad gegaan.

Om 8:30 zat ik al op de fiets voor een tocht van om en bij de 70 km. Het eerst gedeelte was vrij vlak. Over de kleine Westhoekse boerenwegeltjes ben ik tot Boezinge gefietst.

Vandaar ging het richting Elverdinge. Onderweg heb ik wel een kilootje modder opgeraapt. Eén of andere landbouwer was vergeten de weg te reinigen. Over een afstand van enkele honderden meters lag er een slijklaag op de weg. Dat was bijna niet meer fietsen, maar glijden.

Enfin, toch veilig in Elverdinge geraakt en zo naar Vlamertinge. Fietsen is niet alleen trappen, maar ook bijtanken. Op het marktpleintje van Vlamertinge heb ik dan ook mijn verplichte muesli-reep met chocolade en frambozen (bwèk) naar binnen gewerkt.

Van Vlamertinge ging het richting Reningelst, maar dan wel over een leep vals plat oplopend weggetje.

Na Reningelst lonkte Westouter. Maar daartussen lagen enkele stevige klimpartijen. Ideaal om te leren "bergop" rijden. Het geschakel lukt beter. Het lijkt mij voornamelijke een kwestie van de juiste verhoudingen te vinden.

Na Westouter ben ik tegen de Rode Berg aangelopen. Twee venijnige klimmetjes waarop je niet weet of je vooruit zult blijven rijden, of als je domweg achterover valt. Zo'n steile dingen. Het tweede heeft mij dan ook laten afstappen. Liever dat, dan stikkapot te zitten voor de volgende 30 kilometer.

Na de Rode Berg ben ik afgezakt (heerlijk) richting Loker om via de Monteberg (minder steil dan daarstraks, maar wel een pak langer) naar Wijtschate te rijden. Bij het passeren aan de Duitse WO-I-site, ben ik in botsing gekomen met twee vechtende macho-vinken. Die beesten draaiden danig rond elkaar dat ze totaal geen oriëntatie meer hadden, en in plaats van omhoog te vliegen duikelden ze naar beneden. Klets op mijn schouder, en gedaan met de voorjaarspret...

Na Wijtschate ben ik als een volleerd koereur naar Hollebeke gereden, en zo door de Gasthuisbossen terug naar huis.

Het was een mooie training : prachtig weer, veel geleerd en vooral niet steendood bij aankomst.

Vandaag heb ik de bestelde boekjes van Clemens Sweerman ontvangen. Nu kan de echte trajectvoorbereiding beginnen. De komende weken/maanden zal ik besteden aan het uitstippelen van de route. Het wordt geen absolute planning, maar eerder een richtdoel.

Vandaag heb ik bericht gekregen van het Vlaams Genootschap van Santiago de Compostella dat mijn lidmaatschap in orde is. Daarmee kan ik een pak extra informatie verzamelen, de gidsen van Clemens Sweerman aan voordeeltarief bestellen en deelnemen aan infovergaderingen.

Het is de bedoeling om op basis van deze gidsen de tocht te maken. Ze volgen grosso modo de Via Turonensis via Doornik - Chartres - Tours - Poitiers - Angouleme - Saint-Jean-Pied-de-Port en zo verder over de Camino Frances tot Santiago. De planning kan nu stilaan concreet worden.

Deze namiddag heb ik een kleine tocht van om en bij de 45 km gemaakt. Ik volgde de Bedevaartsroute (40 km). Met aanloop en terugrit kom ik op een 45-tal km. De benen voelden zeer goed aan. Het was dan ook veel beter weer dan verleden week. Toen fietste ik 65 km bij elkaar op heuvelachtig parcours (Ploegsteert-Wijtschate-Kemmel), en met zeer veel wind.

Vandaag heb ik deze foto gemaakt.

Van toeval gesproken !

Tot over enkele dagen.

Eindelijk is het zover.

Na jaren dromen, gekscheren en "wedden dat..." is er nu een vertrekdatum geprikt. Op 31 maart 2012 vertrek ik met de fiets naar Santiago de Compostella.

Vele jaren geleden wedde ik met mijn vader zaliger dat ik met de fiets naar Compostella zou trekken. Als tegenprestatie zou hij - vol goedlachse ironie - zijn tuinhuis wit schilderen. Vader is ondertussen gestorven, maar de weddenschap is blijven hangen. En met het verstrijken van de jaren is die veeleer een belofte geworden die ik gestand wil doen.

Daarnaast is er natuurlijk de sportieve uitdaging. Na 3 marathons moest ik het lopen definitief stoppen wegens peesproblemen. Maar zomaar in de zetel gaan zitten is niet de aard van het beestje. Dan ga je op zoek naar andere uitdagingen, andere grenzen die verlegd kunnen worden,...

Vroeger fietste ik veel, nu veel minder. Dus als niet overdreven getrainde fietser spring je niet zomaar op je fiets om 2140 km af te leggen. Het wordt dus een jaartje van oefenen, rustig opbouwen en regelmatig wat kilometers vreten. Daarvoor is het prachtige Heuvelland uitermate geschikt.

En eigenlijk, zie ik het ook als een mentale uitdaging. Kan ik zes weken alleen door Frankrijk en Spanje trekken ? Zes weken zonder gezin ? Zes weken zonder werk ? Zes weken zonder computer ?...